آفتاب: مرکز پژوهش و اسناد ریاست‌جمهوری در نخستین شماره از گزارشی سراسر تعریف و تمجید از احمدی‌نژاد با عنوان «دیالکتیک سقراطی رئیس‌جمهور در پیروزی نهضت ملی هسته‌ای ایران»، شیوه احمدی‌نژاد در بحث و گفت‌وگو را همانند «سقراط» فیلسوف بزرگ یونانی دانسته‌است.

در بخشی از این گزارش پانزده صفحه‌ای که حدود نیمی از آن به سخنرانی‌ها و مصاحبه‌های احمدی‌نژاد اختصاص دارد و نیم دیگر توسط مجتبی زارعی نویسنده روزنامه کیهان و عضو و مبتکر ایده راه‌اندازی شورای سیاستگذاری نظارت بر انتشار آثار و اندیشه‌های رئیس‌جمهور نوشته شده، آمده است: «... سقراط به دنبال آن بود که آدمی خویش را بشناسد و شناخت و علم به خویش را همان تقوا و تقوا را هم علم و این علم را نیز آموزشی و آموختنی می‌دانست. لذا او دمکراسی آتنی گرفتار در کمند آریستوکراسی معطوف به کار ویژه‌های الیگارشیک را برنمی‌تابید و به فرد، فرد آتنی بشارت می‌داد که در صورت لیاقت و کسب فضیلت، سعه وجودی‌شان ظرفیت هر شأن و مقامی را پیدا خواهد کرد. از این رو با شاگردان آتنی‌اش در «اگورا» ـ میدان بزرگ شهر ـ می‌نشست و بحث می‌کرد، به دنبال طبقه ممتازین نبود و به حرف‌های تبلیغاتی که وی را مورد ریشخند قرار می‌داد، هرگز توجهی نمی‌کرد. بینی‌های سقراط از آن روی که از منافذ گشادی برخوردار بود، وی را مورد طعنه طایفه سفسطه‌گرا قرار می‌داد، اما سقراط می‌گفت: مگر نه این‌که بینی برای نفس کشیدن است؟ پس اگر چنین است، سوراخ‌های گشاد بینی‌ام راه نفس کشیدن را هموارتر می‌کند.»

رقبای سوفیست سقراط طرفی از این طعنه‌ها نمی‌بستند ... سقراط و دیالکتیک سقراطی، قهرمانان روش‌مندی احمدی‌نژاد در بحث و مذاکره با بیگانگان می‌باشد. رقبای احمدی‌نژاد بر آن بودند که ریاست‌جمهوری به او نمی‌آید! اشکالی که البته، لیبرال‌ها بر «رجایی» هم وارد می‌نمودند. یکی از سیاسیون که برخی اوقات حرف‌هایش از جاده عقل خارج می‌شود، عدم شباهت احمدی‌نژاد به رؤسای جمهوری! را حتی در استودیو خبری صداوسیما نیز بیان کرد و کماکان نیز او و دوستانش چنین می‌کنند، اما رئیس‌جمهور به مدد «دیالکتیک سقراطی» و بی‌اعتنا به این سوفسطاییان، در حال کار و مباحثه با مردمان در «اَگورا»های ایران است.

رئیس‌جمهور اما اکنون با مدد از دیالکتیک سقراط پیش رفته است؛ روشی که خود سقراط آن را به «telenchus» موسوم نموده (چیزی شبیه سؤال‌پیچ‌ کردن خودمان). البته رئیس‌جمهور این روش سقراطی را در مواجهه با بیگانگان، بیش از رقبای داخلی‌اش مورد استفاده قرار داده است. سقراط البته به دست انداختن و استهزا «ironie» نیز شهره می‌باشد. البته بهره جستن از مثل اتصال ویژه‌خواران متنفذ با شیلنگ‌های چند اینچی، استهزای سقراطی کسانی است که مبارزه با ویژه‌خواری را، بی‌ثبات‌سازی سرمایه‌گذاری در ایران نامیده‌اند. وقتی به کارنامه احمدی‌نژاد در پیروزی نهضت ملی هسته‌ای نگاه کنیم، کاربست این فن را بیشتر می‌یابیم.

نگارنده بر آن است که رئیس‌جمهور اکنون با استمداد از آموزه‌های روش سقراط، مبدع «سیاست مناظره‌ای» است و می‌توان مدعی شد از بین حکمرانان جهان، صرفا اوست که می‌توان وی را «رئیس‌جمهور پرسش و پاسخ» نامید. بسیاری از مقامات عالی‌رتبه ایرانی و رؤسای جمهور برخی مقاطع تاریخی ایران در مذاکره و مباحثه با بیگانگان در مقام متهم بازجویان نظام سلطه و کمپانی‌داران قرار گرفته‌اند، اما این بار وضع متفاوت شده و رئیس‌جمهور، خود در مقام پرسش از دنیا و نیز بازجوی حکمرانان سفسطه‌جو منزلت یافته است.

نگارش نامه به فرعون زمان، جورج دبلیو بوش، گفت‌وگوی مکتوب با ملت آمریکا و ارسال نامه به صدراعظم آلمان و همچنین اصرار رئیس‌جمهور بر اجرای «سیاست مناظره‌ای» بین خود و رئیس‌جمهور آمریکا در اَگورهای جهان، مسبوق به کاربست چنین دیالکتیکی است.

سقراط و روش سقراطی، الگوی بی‌بدیل جدال با سوفسطاییان زمانه است. احمدی‌نژاد اکنون خبرسازترین رئیس‌جمهور جهان است...».

آفتاب: دکتر موسی‌ غنی‌نژاد تأکید کرد: نتیجه سیاست‌های شتاب‌زده دولت، کسادی فعالیت‌های اقتصادی، بخصوص فعالیت‌های بخش خصوصی است.

به گزارش خبرنگار اقتصادی آفتاب این استاد دانشگاه در میزگرد ارزیابی انطباق نتایج برنامه‌های عدالت اجتماعی با سیاست‌های کلی در دوسال اول برنامه چهارم توسعه که از سوی مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام برگزار شد، تصریح کرد: سیاست مداخله‌جویانه دولت در بازار، امنیت سرمایه‌گذاری بخش خصوصی چه خارجی و چه داخلی را از میان برده است به طوری که حتی در منطقه اقتصادی عسلویه رکود فوق‌العاده‌ای دیده می‌شود که البته برخی از آن به سیاست‌های دولت بازمی‌گردد.

وی افزود: نتیجه دیگر سیاست‌های اقتصادی دولت پایین آمدن نرخ رشد اقتصادی در این مدت است و اگر اکنون آماری از نرخ رشد اقتصادی مطرح می‌شود مربوط به افزایش قیمت نفت در بازارهای جهانی است، با این وجود این نرخ رشد نسبت به گذشته کمتر است.

دکتر غنی‌نژاد تأکید کرد: دود اولین نتایج رکود اقتصادی به چشم فقیرترین اقشار جامعه می‌رود. در این ارتباط نتیجه یارانه‌های تولیدی که دولت ارائه می‌کند نه تنها موجب بالا رفتن تولید نمی‌شود بلکه فرایند رانت‌جویی را در اقتصاد ایران تقویت می‌کند.

این اقتصاددان گفت: دخالت‌های گسترده در ساز و کار همه بازارها و قیمت‌گذاری‌های دستوری که اغلب به نام حمایت از اقشار کم درآمد و برقراری عدالت صورت می‌گیرد سد محکمی در برابر توسعه و رونق فعالیت‌های اقتصادی واقعی ایجاد کرده و بخش اعظم توان فعالان اقتصاد را به سوی رانت‌جویی و رانت‌خواری سوق داده که کاملا با آرمان عدالت در تضاد است. اصرار بر تداوم سیاست‌های یارانه‌ای به ویژه در بخش انرژی که بار سنگینی بر دوش بخش عمومی گذاشته است، عموما نتیجه‌ای جز پاداش دادن به اقشار ثروتمند و مرفه جامعه به هزینه اکثریت کم‌درآمدها نداشته است.

وی افزود: حتی یارانه‌های مصرفی نیز که به صورت عظیم اختصاص می‌یابد بیش از اینکه به اقشار ضعیف جامعه برسد، نصیب ثروتمندان می‌شود که یارانه‌های بنزین و گازوئیل از این دست یارانه محسوب می‌شوند. اعمال سیاست‌ سهمیه‌بندی برای کنترل مصرف بنزین، بیشترین فشار را بر اقشار کم درآمد و با درآمد متوسط وارد آورده است بدون اینکه به طور مؤثری مصرف اقشار ثروتمند را که به طور سرانه بیش از بقیه مصرف می‌کنند تحت کنترل درآورد.

غنی‌نژاد تصریح کرد: اکنون دولت تحت عنوان برقراری عدالت، اقدامات ناعادلانه‌ای را انجام می‌دهد، به طور مثال اعلام می‌کند که بانک‌ها منابع خود را میان محرومین توزیع کنند در حالی که 90 درصد منابع بانک‌ها به خصوص بانک‌های دولتی از سپرده‌های مردم تشکیل شده است و هیچ گاه دولت از خود سؤال نمی‌کند که با چه حقی می‌تواند در مورد دارایی دیگران تصمیم بگیرد.

وی افزود: آیا این عادلانه است که فردی در مورد دارایی دیگران و نحوه چگونگی خرج شدن آن تصمیم بگیرد. بانک‌ها در واقع وکیل اشخاصی هستند که در بانک سرمایه‌گذاری کرده‌اند و می‌توانند در مورد چگونگی اداره سپرده‌های مردم تصمیم بگیرند اما هیچ گاه طرف ثالثی چون دولت نمی‌تواند وارد این معادله شود و در نحوه اختصاص این منابع دخالت کند. این مسأله تحت عنوان عدالت، ناعادلانه‌ترین کار دولت است.

این اقتصاددان تأکید کرد: شاید دولت نیت خوبی از انجام این امور داشته باشد اما زمانی که علم، دانش و تجربه دیگران را به هیچ می‌گیرد حتی با داشتن نیت درست، نتیجه چنین می‌شود که اقتصاد ایران امروز دچار آن است.

غنی‌نژاد با اشاره به لایحه خصوصی‌سازی گفت:‌ لایحه‌ای که اکنون دولت تحت عنوان خصوصی‌سازی به مجلس فرستاده است درواقع ‌لایحه خصوصی‌نسازی است و اقتصاد کشور از آن نتیجه‌ای نخواهد گرفت.

وی افزود: اکنون بهترین راه برای بهبود شرایط اقتصادی کشور آزادسازی اقتصاد و برداشتن انحصار از فعالیت‌های اقتصادی است. باید اجازه دهیم تا بخش خصوصی به عنوان یک رقیب به راحتی و در شرایطی برابر با دولت رقابت کند. نیازی به واگذاری کارخانجات دولتی نیست، تنها باید اجازه داد که بخش خصوصی نیز اجازه فعالیت و رقابت با این کارخانجات و بنگاه‌های دولتی را داشته باشند.

این صاحبنظر اقتصادی همچنین اظهار داشت: در دو سال گذشته مباحث مربوط به عدالت اقتصادی یا عدالت اجتماعی بیش از پیش در چارچوب چگونگی توزیع منابع درآمدی و ثروت منحصر شده است و به علت فقدان تئوری منسجمی در این خصوص،‌ راهکارهای عملی اغلب نسنجیده و متناقض با هرگونه تعریفی از عدالت ارائه می‌شود.

وی افزود: سیاست‌های اقتصادی دولت برای تحقق بخشیدن به تصورات مبهم و آشفته‌ای از عدالت نه تنها موجب اختلال جدی در ساز و کارهای اقتصادی و لذا اتلاف گسترده منابع شده بلکه از سوی دیگر مانع اجرایی کردن سیاست‌های کلی اصل 44 قانون اساسی می‌شود.

دکتر غنی نژاد تاکید کرد: علت این اقدامات ناکارآمد و زیان‌بخش را شاید بتوان به طور عمده ناشی از فقدان بینش منسجم در خصوصی سازی و کارایی واقعی نظام اقتصادی و اصول عدالت ناظر بر آن دانست.

وی گفت: همچنین ضرورت شتاب بخشیدن به رشد اقتصاد ملی و غیردولتی کردن نظام اقتصادی موجود که درون مایه اصلی سیاست‌های کلی اصل 44 قانون اساسی را تشکیل می‌دهد به طور گریزناپذیری مستلزم توسعه فعالیت‌ها و سرمایه‌گذاری بخش خصوصی است و این به نوبه خود مستلزم ایجاد فضای کسب و کار آزاد و فارغ از بند مقررات زائد و کنترل‌های بازدارنده دیوانسالاری دولتی است.

این استاد دانشگاه تصریح کرد: واضح است در چنین شرایطی که فعالان اقتصادی نسبت به ثبات و اطمینان در سیاست‌ها نامطمئن هستند و فضای کسب و کار به شدت پرخطر و نامطمئن است، خصوصی‌سازی به معنای واقعی کلمه امکان‌پذیر نخواهد بود.

وی افزود: باید توجه داشت که صرف انتقال مالکیت دولتی به بخش غیردولتی، اهداف نهایی سیاست‌های کلی اصل 44 قانون اساسی که شتاب دادن به تولید ثروت و بهره‌مند ساختن اکثریت آحاد جامعه از این ثروت است را تحقق نمی‌بخشد. تا زمانی که دولت با مقررات دست و پاگیر و مداخلات گسترده خود مانع تحرک و رشد فعالان اقتصادی می‌شود، مالکیت دولتی یا غیردولتی واحدهای تولیدی تفاوتی در نتیجه امر ایجاد نخواهد کرد.

غنی نژاد تاکید کرد: در حال حاضر مهم‌ترین عامل کندی رشد اقتصادی در جامعه ما عدم امنیت اقتصادی ناشی از مداخلات غیرقابل پیش‌بینی دولت در ساز و کارهای بازار است که فضای کسب و کار را نامناسب و نامساعد کرده است.

این اقتصاددان افزود: همه دولت‌ها سیاست‌های اقتصادی خود را همیشه با ادعای تحقق بخشیدن به برخی آرمان‌های مربوط به عدالت توجیه می‌کنند. از این رو لازم است که از سیاستمداران و دولتمردان خواسته شود که رویکرد عدالت‌خواهانه خود را در رابطه با مسائل اقتصادی به طور منسجم و سازگاری روشن کنند.

غنی نژاد ادامه داد: اگر منظور از عدالت از بین بردن فقر مطلق و کمک به خانوارها و اقشار ناتوان و ضعیف است که عملا امکان تأمین حداقل معیشت خود را ندارند،‌ این امر مهم باید از طریق سیاست‌های حمایتی و توانمندسازی دولت صورت گیرد. اما سیاست‌های حمایتی که با تکیه بر منابع عمومی صورت می‌گیرد نه تنها الزاما مترادف با دخالت دولت در مکانیسم قیمت‌ها و ساز و کارها نیست، بلکه کارآمدی و قدرت این گونه سیاست‌ها در گرو اجتناب از چنین دخالت‌هایی است.

وی تصریح کرد: در واقع قیمت‌گذاری‌های دولتی و اعطای یارانه از هر نوع آن (به جز یارانه مستقیم‌ نقدی) موجب اختلال در ساز و کار نظام اقتصادی و تخصیص غیر بهینه آن ‌شده و در نتیجه مانع افزایش مطلوب ثروت ملی و در نهایت منابع عمومی دولت برای اعمال سیاست‌های حمایتی می‌شود.

دکتر غنی‌نژاد ادامه داد: اگر منظور از عدالت ایجاد برابری بیشتر در توزیع درآمد و ثروت باشد، رسیدن به این هدف به دو طریق امکان‌پذیر است؛ یکی از طریق توانمندسازی اقشار کم‌درآمد و افزایش بهره‌وری نیروی کار و دیگری از طریق نظام مالیاتی متعادل کننده. اما در این مورد هم باید توجه داشت که اولی شرط لازم برای دومی است، یعنی صرف سیاست‌های بازتوزیعی از طریق نظام مالیاتی نمی‌تواند مستقل از امرتوانمندسازی و افزایش بهره‌وری نیروی کار، مؤثر واقع شود.

وی گفت: در هر صورت، هر دو طریق رسیدن به هدف فوق مستلزم افزایش تولید ملی است که بدون آن نه امکان اجرای سیاست‌های حمایتی و توانمندسازی وجود دارد و نه اعمال سیاست‌های باز توزیعی و متعادل کردن شکاف درآمدی.

این اقتصاددان تاکید کرد: اجرای عدالت در درجه اول نیازمند ارائه تصویر روشنی از مفهوم عدالت است. بدون داشتن چنین تصویری ارائه راه‌حل‌های عملی به تناقض و بن‌بست می‌انجامد. آنچه امروزه تحت عنوان سیاست‌های ناظر بر عدالت اقتصادی صورت می‌گیرد حاکی از تصور مبهم و ناسازگاری از مفهوم عدالت از یک سو و شناخت نادرست و مخدوش از نظام اقتصادی مطلوب از سوی دیگر است.

وی با اشاره به سیاست‌های دستوری دولت در باره بانک‌ها گفت: این گونه اقدامات نسنجیده که به نام عدالت و با نیت‌های خیر انجام می‌گیرد علتی جز فقدان بینش سازگار و علمی در مسائل اقتصادی و مبانی مفهومی عدالت ندارد.

 روزنامه «کارگزاران»، ارگان حزب کارگزاران سازندگی، در سرمقاله شماره روز چهارشنبه 28 شهریورماه خود به نقد پرسشی کلیشه‌ای پرداخته که به نوشته این روزنامه از سوی حامیان دولت خطاب به منتقدان مطرح می‌شود. 

این روزنامه نوشت: اصولگرایان و رسانه‌های آنها وقتی با منتقدان دولت گفت‌وگو می‌کنند، یک پرسش کلیشه‌ای نیز دارند که از آستین بیرون می‌آورند: «آیا دولت فعلی و رئیس جمهور در دوران فعالیت خود یک نقطه روشن در کارنامه خود ندارند؟» به این ترتیب، اصولگرایان می‌خواهند منتقدان را نزد برخی گروه‌ها و اشخاص ذی‌نفوذ، افرادی مغرض و بی‌انصاف جلوه دهند. 

کارگزاران با اشاره به کارنامه اقتصادی دولت می‌افزاید: واقعیت این است که نقاط روشن در کارنامه اقتصادی دولت وجود ندارد؟ چرا؟ محمود احمدی‌نژاد اصولا‌ تصور نمی‌کرد در انتخابات ریاست جمهوری برنده خواهد شد و نظرسنجی‌ها نیز این را به خوبی نشان می‌دادند. بنابراین کمتر از بقیه کاندیداهای اصولگرا به فکر بود که یاران خود را در عرصه اقتصاد انتخاب کند. به این ترتیب رئیس جمهور استراتژی و برنامه‌اقتصادی برای خود تدارک ندیده بود. 

به نوشته کارگزاران، احمدی‌نژاد در جریان مبارزه انتخاباتی هم گذشته 16 سال پس از جنگ را به ویژه در عرصه اقتصاد رد کرده و به کلیت برنامه‌ها خدشه‌وارد کرده بود. ‌به همین دلیل نمی‌توانست از روندها و برنامه‌های گذشته نیز استفاده کند تا شرایط برای ایجاد استراتژی فراهم شود. محمود احمدی نژاد به این دلیل که خود را فراتر از احزاب ایرانی تلقی می‌کرد و می‌کند، استفاده از تکنوکرات‌های هر دو جناح نیز برایش دشوار شد. 

در ادامه این سرمقاله آمده است: این دلا‌یل در مجموع موجب شد دولت و رئیس جمهور استراتژی براندازی در اقتصاد را در دستور کار قرار داده و تاکتیک‌های مناسب آن را انتخاب کنند. به این معنی که هر سیاست اتخاذ شده در دولت‌های قبلی را کنار گذاشته و عموما ضد آن را اجرا کردند. 

مثال‌هایی که ارگان کارگزاران دراین‌مورد ارائه کرده، اینهاست:«اگر سیاست دولت‌های قبلی این بود که قیمت کالا‌ها و خدمات به سمت آزاد شدن سوق داده شود، دولت عکس آن را اجرا کرد. اگر سیاست دولت در توسعه فولا‌د این بود که فولا‌دسازان بزرگ فعلی را تقویت و ظرفیت‌سازی از طریق آنها انجام شود، دولت توسعه فولا‌دسازی در 8 استان را اتخاذ کرد. اگر سیاست دولت‌های قبلی در کشاورزی این بود که آرام آرام کشت و زرع و باغداری را از وابستگی به سخاوت دولت رها کند، دولت فعلی با خرید نقدی محصولا‌ت عکس سیاست‌های قبلی را اجرا کرد. اگر سیاست دولت‌های قبلی این بود که اختیار نرخ سود تسهیلا‌ت از دولت سلب شده و به بانک مرکزی و بازار واگذار شود، دولت همه اختیار را به کابینه برد. اگر سیاست دولت‌های قبلی در توسعه صنعتی این بود که اجازه دهد بنگاه‌های صنعتی داخلی با شرکت‌های معتبر خارجی مشارکت کند تا تولید داخل جان بگیرد، این دولت عکس آن را اجرا کرد و...». 

در پایان مطلب آمده است: واقعیت این است که رئیس جمهور ایران و اعضای حلقه اول یاران او در دو سال گذشته دست کم در اقتصاد استراتژی مخالفت و تضاد با گذشته و تجربه‌های جامعه‌های دیگر را در دستور کار قرار داده و همه بازارها را از تعادل خارج کرده‌اند. طرفداران دولت بگویند در عرصه اقتصادی چه نقطه روشنی دیده می‌‌شود؟

آفتاب: کاندولیزا رایس، وزیر خارجه ایالات متحده، به مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی هشدار داد ضرب‌الاجل بین‌المللی برای توقف فعالیت‌های هسته‌ای در ایران را پیچیده‌تر نسازد و گفت که بهتر است دیپلماسی برعهده دیپلمات‌ها گذاشته شود و آژانس به کارهای فنی خود بپردازد. 

به گزارش آسوشیتدپرس، وزیر آمریکایی در ادامه افزوده است: وظیفه هیچ کس نیست که الزاماتی را که شورای امنیت سازمان ملل به ایران دستور داده به اجرای درآورد ناچیز بشمرد یا اهمیت آن را کم درنظر بگیرد. 

آسوشیتدپرس افزود: اگرچه رایس به محمد البرادعی، مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به نام اشاره نکرد اما به طرح وی اشاره داشت که تلاشی برای ممانعت از تصویب سومین دور از تحریم های سازمان ملل علیه برنامه‌ی هسته‌ای ایران در نظر گرفته می‌شود. 

البرادعی روز دوشنبه گفت که کشورهایی که از تلاش های وی انتقاد می‌کنند باید تا پایان سال جاری میلادی منتظر بمانند تا ببیند آیا ایران به سوالات باقی مانده پاسخ می دهد یا خیر.
رایس مدعی شد که امکان دارد ایران در توافقش با آژانس برای حل مسایل باقی مانده صادقانه عمل نکند. 

رایس با عصبانیتی آشکار گفت: آژانس بین‌المللی انرژی اتمی وظیفه دیپلماسی را بر عهده ندارد. آژانس یک آژانس فنی است و همه وظیفه‌اش بازرسی از تاسیسات هسته‌ای ، ارایه گزارش و به اجرا درآوردن توافقات هسته‌ای است.

وزیر امور خارجه آمریکا با لحنی بی‌تعارف که کمتر میان دیپلمات ها مشاهده می‌شود عنوان کرد که شورای حکام و مدیرکل آژانس در جایی که به آنها تعلق ندارد آزادانه عمل می کنند.

وی به خبرنگارانی که او را در سفرش به خاورمیانه همراهی می کردند گفت: عناصر بسیاری وجود دارد که آژانس باید نسبت به آنها نگران باشد و یکی از عناصری که باید در خصوص ایران نسبت به آن نگران باشد این است که آیا و چه زمانی آنها به توافقاتی که امضا کرده‌اند عمل می‌کنند.

البرادعی همچنین گفته است که منتقدین ایران باید از حمله به عراق درس بگیرند و از جار و جنجال درباره احتمال اقدام نظامی دست بردارند.

آسوشیتدپرس ادامه داد: این برنده جایزه صلح نوبل و رایس از سال‌ها قبل و در آستانه تهاجم آمریکا به عراق در سال 2003 با یکدیگر به طور علنی اختلاف داشتند.

رایس روز سه‌شنبه توافق اخیر آژانس با ایران را چیز خوبی خواند. وی ادعا کرد: اما این اولین باری نیست که ایرانی‌ها توافقی حاصل می کنند تا آن را زیرپا بگذارند.

وزیر امور خارجه آمریکا گفت که واشنگتن و شرکایش با درخواست برای سومین دور از تحریم های شورای امنیت ادامه خواهد داد و وی در ماه جاری با دیگر اعضای 1+5 درباره تحریم ها علیه ایران مذاکره خواهد کرد. 

رایس اظهار کرد: ما باور داریم مسیر دیپلماتیک می تواند کارایی داشته باشد اما باید به طور همزمان با مجموعه‌ای از مشوق‌ها و غیر مشوق‌ها به این کار پرداخت. 

وی از اظهار نظر درباره سخنان برنار کوشنر، وزیر امور خارجه فرانسه مبنی بر اینکه جهان باید برای جنگ با ایران آماده شود خودداری کرد. کوشنه قرار است روز جمعه در واشنگتن با رایس دیدار کند.

«سیدمصطفی تاج‌زاده» عضو شورای مرکزی سازمان مجاهدین انقلاب در واکنش به حملات رسانه‌ای جریان رقیب در روزهای اخیر علیه خود و نیز شایعاتی مبنی بر تشکیل پرونده علیه وی در دادستانی تهران موضع‌گیری کرد.

وی در گفت‌وگو با خبرنگار سیاسی آفتاب گفت: هنوز مطلع نیستم که مدعی‌العموم در مورد سخنرانی من در قزوین پرونده تشکیل داده یا خیر فقط سایت‌های حامی احمدی‌نژاد نوشته‌اند که برای من پرونده تشکیل شده است. 

در همین زمینه:
حملات رسانه‌های راستگرا به تاج‌زاده [کلیک کنید]

تاج‌زاده با بیان اینکه «منتظر می‌مانم تا نظر مقامات قضایی مشخص شود»، ذکر چند نکته را بدین‌شرح ضروری دانست:
نکته اول: در جمهوری اسلامی ایران اینگونه رسم شده که هر وقت مدیر مسئول روزنامه کیهان علیه کسی به طور مرتب و در چند شماره مطلبی می‌نویسد این بدان معناست که پیشاپیش پرونده‌سازی قضایی صورت گرفته و آقای شریعتمداری وظیفه توجیه مساله را در افکار عمومی به عهده می‌گیرد.

عضو شورای مرکزی سازمان مجاهدین انقلاب بر این اساس افزود: از یک ماه پیش که روزنامه کیهان به تحریف سخنانم پرداخت و برخلاف قانون و موازین اخلاقی از درج جوابیه‌های اینجانب خودداری کرد حدس زده می‌شد که به زودی قاضی مرتضوی وارد صحنه شود.

نکته دوم: روزنامه‌هایی که خود را اصولگرا می‌دانند و متاسفانه به اصول قانونی و اخلاقی پایبندی ندارند یعنی روزنامه‌های ایران و رسالت نیز علیه اینجانب تهمت‌ها، توهین‌ها و اتهاماتی مطرح کردند بدون این که پاسخ اینجانب را درج کنند.

وی ادامه داد: به نظر می‌رسد هر کس واجب مصونیت آهنین شود این فسادها و خلاف‌ها عجیب جلوه نخواهد کرد.

نکته سوم و مهم‌تر: اگر در این زمینه برای من پرونده تشکیل دهند تصمیم دارم آن را به پروژه‌ای علیه تبعیض قضایی تبدیل کنم.

وی تاکید کرد: جامعه ما از بی‌عدالتی قضایی در رنج است و یکی از شعارهای اصلاح‌طلبان پیشرو در انتخابات نهمین دوره ریاست جمهوری تحقق عدالت قضایی در کنار عدالت سیاسی، اجتماعی، جنسیتی، آموزشی و فرهنگی بود.

تاج‌زاده خاطرنشان کرد: نمی‌شود که در جامعه ما کسانی مراجع تقلید را نیز خودی و غیرخودی کنند و آنچه بر زبانشان جاری می‌شود علیه مراجع غیرخودی نثار کنند.

وی اظهار داشت: من بنا دارم در کنار افشای تبعیض‌های قضایی با کمک مردم و رسانه‌ها فضایی ایجاد کنیم که هیچ اقتدارگرایی جرات و امکان تعرض به هیچ‌یک از مراجع تقلید را نداشته باشد و بر این اساس فرصتی فراهم کنیم تا مراجع بزرگوار شیعه در کمال امنیت و آزادی به روشنگری بپردازند و با فتاوای راهگشای خود مشکلات جامعه و نیز موانعی که بر سر راه جوانان است را بردارند.

تاج‌زاده در پایان خاطرنشان کرد: بنابراین در جنبه سلبی این پرونده امکان افشای تبعیض‌های قضایی را فراهم می‌کند و در جنبه ایجابی امیدوارم که به هتک حرمت بعضی مراجع توسط اقتدارگرها پایان دهد.

آفتاب: در پی انتشار اظهارات اخیر وزارت امور خارجه فرانسه درباره احتمال مداخله نظامی برای متوقف ساختن برنامه هسته‌ای ایران، روز چهارشنبه وزارت دفاع این کشور اعلام کرد که فرانسه هیچ گونه طرحی برای حمله به تاسیسات هسته‌ای ایران ندارد.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، اروه مورن، وزیر دفاع فرانسه در یک مصاحبه تلویزیونی، گمانه زنی ها درباره درگیری نظامی با ایران را گمانه زنی هایی «تخیلی» توصیف کرد.

وی افزود: «هیچ کس نباید حتی برای یک لحظه به این موضوع فکر کند که ما درباره ایران، در حال آماده کردن نقشه های نظامی هستیم و تصور این کار را داریم.»

برنارد کوشنر، وزیر امور خراجه فرانسه در ابتدای هفته جاری، ضمن زیر سئوال بردن تلاش های دیپلماتیک بر سر پرونده هسته‌ای ایران گفته بود که جهان باید برای یک «جنگ احتمالی» با ایران برای متوقف ساختن غنی سازی اورانیوم در این کشور، آماده شود.

اما وی بعد، و در پی بالاگرفتن انتقادها گفت که جنگ بدترین حالت ممکن است و باید برای پیشگیری از آن به تلاش های دیپلماتیک ادامه داد.

وزیر امور خارجه فرانسه گفت که پیش از هرگونه اقدام نظامی، مذاکره با ایران باید به عنوان راه حل پرونده هسته ای ایران پی گرفته شود.

وی در اظهارنظرهای تازه تر تاکید کرد که نمی خواهد یک «جنگ طلب» خوانده شود و معتقد است که باید، «همه راه ها برای جلوگیری از جنگ» پیموده شوند.

فرانسه از جمله کشورهایی است که از تصویب تحریم های شدیدتر در شورای امنیت علیه ایران حمایت می‌کند.

همزمان با اظهارات روز چهارشنبه وزارت دفاع فرانسه، یک مقام عالی رتبه در وزارت امور خارجه آلمان اعلام کرد که این کشور خود را برای اعمال تحریم های شدیدتر علیه تهران آماده کرده است.

گرنوت ارلر، معاون وزیر امور خارجه آلمان روز چهارشنبه در مصاحبه‌ای به خبرگزاری آلمان – dpa - گفت: «تا زمانی که ایران از خواست جامعه جهانی مبنی بر توقف غنی سازی اورانیوم سرباز می زند، فشارها (بر تهران) باید برقرار باشند.»

وی تصریح کرد که آلمان «به همراه شرکای خود» در حال رایزنی برای افزایش تحریم ها علیه ایران است.

در روز جمعه هفته گذشته، سخنگوی وزارت امور خارجه آلمان گفته بود که در صورت همکاری ایران با آژانس بین المللی انرژی هسته ای، افزایش تحریم های ایران، ضرورتی نخواهد داشت.

معاون وزیر امور خارجه آلمان همچنین درباره اظهارات وزیر امور خارجه فرانسه درباره «جنگ احتمالی با ایران»، گفت: «ما خوشحالیم که فرانسه با شفافیت اعلام کرد که از مسیر هم پیمانانش مانند ایالات متحده، چین و روسیه، منحرف نشده است.»

9 سال پیش مجمع عمومی‌‌سازمان ملل متحد، در 30 شهریور ماه پیشنهاد حجت الاسلام و المسلمین سید محمّد خاتمی‌‌را مبنی بر نامگذاری سال 2001 میلادی به عنوان سال گفت و گو تمدن‌ها به اتفاق آرا تصویب کرد؛ از آن پس این روز نام «روز گفت و گو ی تمدن‌ها» را در تقویم ایرانیان به خود گرفت. امسال فرصتی دست داد تا با سید محمّد خاتمی‌‌که اکنون ریاست مؤسسه غیر دولتی و غیر انتفاعی بین المللی گفت و گوی فرهنگ‌ها و تمدن‌ها را بر عهده دارد، گفت و گوی کوتاهی درباره تعاریف و تجربه‌های ویژه ایشان در مسیر پیشبرد این نظریه داشته باشم. آنچه در پی می‌‌آید حاصل این گفت و گوست:
________________________________________
آقای خاتمی، 30 شهریور ماه روز گفت و گوی تمدنهاست. به نظر می‌‌رسد امروز گفت و گو در دنیای ما موضوعیت خاصی دارد. شما این مسئله را چگونه می‌‌بینید؟ آیا می‌‌توان بین ضرورت گفت و گو و ایده گفت و گوی تمدن‌ها که شما بر آن تأکید داشته اید رابطه خاصی قائل بود؟
باید میان گفت و گو و مذاکره تفکیک قائل شد. در مذاکره هدف اقناع طرف است و یا بدست آوردن سود مادی یا معنوی، مذاکره بیشتر در عرصه روابط سیاسی و تجاری مطرح است ولی گفت و گو هدفش تعارف و شناخت یکدیگر و تلاش مشترک برای نزدیکی به حقیقت است و کاری است شدیداً انسانی و مبتنی بر خرد و اندیشه . گفت و گو که بهتر است آن را گفت و شنود بنامیم هنگامی‌‌تحقق می‌‌یابد که گفتن با شنیدن تؤام باشد. شنیدن سخن دیگری شرط مهم تفاهم و نزدیکی طرفین است. خودخواهان متعصب اهل گفت و گو نیستند، تواضع شرط گفت و گو است و این امر در صورتی حاصل می‌‌شود که هر انسانی با تعلق به هر مرامی‌‌به محدودیت‌های ذهنی، عقلانی، عاطفی و اجتماعی خود واقف باشد و در نتیجه ادعای تملک انحصاری حقیقت نکند. انسان ذاتاً در جستجوی حقیقتی است که واقعاً وجود دارد و یکی و مطلق است. ولی آدمیان تحت شرایط اجتماعی و تاریخی و محدودیت‌های ذهنی و عینی نسبت‌های متفاوتی با حقیقت برقرار می‌‌کنند.

در گفت و گو نوعی همراهی و همکاری و همدلی برای نزدیکتر شدن به حقیقت پدید می‌‌آید. طرفهای گفت و گو، متفکران، هنرمندان و صاحبان فکر و ذکرند و اگر مجال گفت و شنود فراهم آید و نزدیکی جان متفکران نوعی در جامعه بسط یابد سیاست نیز لطیف و انسانی می‌‌شود به شرط اینکه سیاست مداران در واقع و نه در ادعا نماینده واقعی مردم جامعه باشند.
جنگ و ستیز نتیجه وهم انگاری و ره افسانه زدن انسانها است و اگر نگاه به حقیقت و نیز تذکر به محدودیت‌های آدمی‌‌در برقراری نسبت با این حقیقت وجود داشته باشد گفت و گو تحقق می‌‌یابد و در نتیجه زندگی به سوی صلح و امنیت میل می‌‌کند.

در عمق جهان سیاست زده که متاسفانه در آن تحکم و آشوب غلبه دارد، خوشبختانه نوعی نگرانی و دغدغه نیز وجود دارد . نگرانی از واقعیت جاری در همه جا و در متن خستگی بشر از این سیاست زدگی و حاصل آن یعنی تحقیر انسان . در واقع ناامنی و خشونت پدید آمده بشریت را وجداناً به چاره جویی برای صلح و عدالت و آرامش و اخلاق نزدیکتر کرده است.

به رغم هیاهوی جنگ و ترور و خشونت، به نظر من هیچگاه چون امروز بشر، بخصوص نخبگان روشن بین جوامع آماده رهایی از این وضعیت ناگوار نبوده اند و در نتیجه زمینه گفت و گو بیش از هر زمان فراهم است و به همین دلیل نظریه گفت و گوی تمدن‌ها و فرهنگ‌ها اینچنین در جهان آشوب زده ما مورد استقبال قرار گرفته است و در کمتر محفل و مجمعی است که سخن از گفت و گو به میان آید و بر ضرورت آن تأکید نشود.

از نخستین روزی که پیشنهاد شما در مجمع عمومی‌‌سازمان ملل متحد در شهریور ماه 1377 به تصویب رسید تا امروز این ایده، حوادث و وقایع مهمی‌‌را در جهان پشت سر گذاشته است. به نظر شما دایره گفت و گوی تمدن‌ها در چه زمینه‌هایی تنگ تر و در چه زمینه‌هایی فراخ تر شده است؟
در سال گفت و گوی تمدن‌ها (2001 میلادی) شاهد عملیات وحشتناک تروریستی 11 سپتامبر و در پی آن امنیتی شدن صحنه مناسبات بین المللی و به کار گیری راهبرد زور و خشونت و اشغال به بهانه مبارزه با تروریسم از سوی قدرتمندان بودیم که می‌‌توان آن را عکس العملی از سوی خشونت گرایان واپس گرای متعصب در هر دو اردوی مقابل یکدیگر در برابر اقبال جامعه جهانی به سوی گفت و گوی تمدن‌ها بدانیم. وضعیت پیش آمده فضای جهانی را به شدت ناامن و نگرانی را همه جاگیر کرده است، اما از سوی دیگر ضرورت گذار از دنیای تبعیض و خشونت و ترور به حهان عدالت و برابری و محبت و همدلی از طریق گفت و گو بیشتر آشکار شده است.

گفت و گوی تمدن‌ها در برابر برخورد تمدن‌ها تفسیر شده است. شما چقدر با این طرز تلقی موافق هستید؟
برخورد تمدن‌ها بیشتر یک پندار و وهم است . زیرا تمدن‌ها و به خصوص فرهنگ‌ها همواره در حال بده بستان و تعامل و تبادل بوده اند و حتی آنگاه که میان یک قوم یا یک امت جنگ در می‌‌گرفته است در زیر لایه سطحی خشونت و ستیز، تمدن‌ها و فرهنگ‌ها فرصت را برای تأثیر بر یکدیگر و تأثر از یکدیگر پیدا می‌‌کردند.
جنگها انگیزه سیاسی ( و عمدتاً استیلا طلبی) و یا اقتصادی داشته اند. هیتلر در جست و جوی فراخ کردن فضای حیاتی برای آلمان بشر را با فاجعه روبرو کرد و درگیری او با کسانی بود که با او از یک تمدن بودند و فضای حیاتی دقیقاً یعنی مناطق نفوذی که استعمار گران دیگر آن را اشغال کرده بودند و سهم رقیب یا رفیق خود را نادیده انگاشته بودند. البته در جنگها و ستیز‌ها از دین، فلسفه، هنر و فرهنگ و تعصبات قومی‌‌و ملی نیز از سوی سیاست مداران قدرت طلب و جنگ افروز سوء استفاده شده است.

اما این اصل نیز واقعیت دارد که میان تمدن‌ها و فرهنگ‌ها نوعی تبادل فعال (دیالکتیک) به صورت نا خود آگاه برقرار بوده است. ایده گفت و گوی تمدن‌ها در صدد خود آگاه کردن این دیالکتیک به صورت دیالوگ است.

در دوسال گذشته شما بیشتر به عنوان یک صاحب نظر علمی‌‌و فرهنگی در مجامع و مراکز دانشگاهی و بین المللی حضور داشته اید. تجربه خاص شما در قیاس با گذشته که به عنوان یک دولتمرد در این قبیل مراکز حضور می‌‌یافتید، چیست؟
واکنش‌ها نسبت به ایده گفت و گوی تمدن‌ها میزان آمادگی‌ها، حمایت‌ها و همراهی‌ها با این برنامه و این زمینه در عرصه بین المللی تدوین و نشر خواهد شد.

در سفر سال گذشته شما به آمریکا به خصوص از این نظر که همزمان با سالگرد حادثه 11 سپتامبر در آمریکا و نیز بحران روابط میان ایران و آمریکا بر سر مسئله هسته ای بود، گفت و گوی فرهنگ‌ها چگونه و در چه زمینه‌هایی توانست پیش برود؟
در این سفر چه در مجامع دینی ( اعم از اسلامی‌‌و مسیحی) چه مجامع علمی، دانشگاهی و فرهنگی و چه در سطح نخبگان کوشیدم تا صدای صلح و منطق و عدالت و انسانیت را که از عمق آیین اسلام و ژرفای جان ملت با فرهنگ ایران بر می‌‌خیزد روشن و رسا به گوش آنان که قدرت شنوایی را از دست نداده اند، برسانم و خوشبختانه این صدا نوعاً شنیده شد چنانکه من نیز از نزدیک توانستم صدا‌های خوش آهنگی را بشنوم که از خشونت و خود پرستی و تحقیر انسان بیزار است و من فکر می‌‌کنم که این سفر با همه محدودیت‌هایی که داشت به طور آشکار در فضای ذهنی نخبگان و نیز افکار عمومی‌‌اثر گذاشت. می‌‌توان با مقایسه جو روانی و تبلیغاتی حاکم بر مجامع و وسائط ارتباط جمعی پیش و پس از سفر صحت این ادعا را دریافت و حتی لحن و طنین صدای سیاست مداران نیز تغییر کرد. هرچند که در ایران به هر دلیل در وسائط ارتباط جمعی فراگیر سعی در پوشیده نگه داشتن این تأثیر شد و حتی شاهد تحریف، دروغ پردازی و تحلیل‌های غلط نیز بودیم. 
گفتگو از:عبدالکریم تابش

حجت الاسلام دکتر حسن روحانی نماینده مقام معظم رهبری در شورای عالی امنیت ملی در دیدار با وسگن مشاور بین المللی و امنیتی صدراعظم آلمان به بحث و گفتگو در مورد چالشهای منطقه خاورمیانه و برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران پرداخت. 

در این دیدار که به مدت یک ساعت و نیم بطول انجامید دو طرف به بررسی تحولات عراق، لبنان، فلسطین و افغانستان و همچنین درمورد برنامه هسته ای ایران نیز به تبادل نظر پرداختند. 

همچنین طرفین در این ملاقات برای لزوم مدیریت سیاسی و ادامه شیوه های دیپلماتیک در پرونده هسته ای ایران و فاصله کرفتن از فشارهای ایالات متحده گفتگو کردند. 

مشاور بین المللی و امنیتی صدر اعظم آلمان در این نشست با بیان دیدگاههای صدراعظم آلمان برای حمایت از محمود عباس رئیس حکومت خودگردان فلسطینی و ایهود المرت نخست وزیر رژیم اشغالگر قدس اشاره کرد. وی همچنین بر لزوم بازگشت وزرای حزب اله به دولت سینیوره تاکید کرد. 

هیوسگن در ادامه این دیدار به علاقه دولت آلمان برای بازگرداندن صلح و ثبات به عراق و افغانستان و لزوم یافتن راه حل سیاسی برای پرونده هسته ای ایران در شورای امنیت سازمان ملل متحد تاکید کرد و اضافه نمود جمهوری اسلامی ایران بعنوان یک کشور قدرتمند در منطقه می تواند نقش سازنده و مثبتی در همه این تحولات در خاورمیانه ایفا نماید. 

دکتر روحانی رئیس مرکز تحقیقات استراتژیک نیز در این ملاقات برلزوم واقع بینی و پرهیز از برخورد و مواضع کلیشه ای توسط اروپا در قبال تحولات منطقه پر تلاطم خاور میانه تاکید نمود. 

دکتر روحانی افزود: چنانچه ما در محاسبات سیاسی خود از عوامل تاثیر گذار اصلی غافل باشیم یقینا محاسبات ما دچار اشتباه خواهد شد. غفلت از عوامل تاثیر گذار می تواند عامدانه یا از روی جهل باشد و نتیجه آن یکی است. غفلت از عامل تاثیر گذار حماس در جریان مسئله فلسطین یا غفلت از عامل تاثیر گذار حزب اله در لبنان فقط به این دلیل که اروپا آنها را نمی پسندد چندان خردمندانه نیست و اروپا را با اشتباه محاسبه و از دست دادن نفوذ سیاسی در دنیا و منطقه مواجه می سازد."
وی افزود:" چه آمریکا بخواهد چه نخواهد، جمهوری اسلامی ایران عامل تاثیر گذاری در منطقه است و فراموش کردن یا سعی در نادیده گرفتن نقش و تاثیر گذاری ایران، هم به اعتبار و سوابق اروپا لطمه وارد میکند و هم مصالح بلند مدت اروپا را با مشکل مواجه خواهد کرد. 

در مورد پرونده هسته‌ای ایران نیز دکتر روحانی تاکید نمود: 1+5 باید هدف خود در این پرونده را مشخص نماید. اگر هدف 1+5 محروم کردن جمهوری اسلامی ایران از حق لاینفک خود برای غنی سازی و تولید سوخت است، چنین هدفی غیر معمول و خلاف قانون است. و یقینا به هدف خود نخواهد رسید ولی اگر هدف 1+5 اطمینان از عدم انحراف برنامه هسته ای ایران است - آنطور که بعضا ادعا میشود - حتما چنین هدفی قابل حصول است و جمهوری اسلامی ایران کماکان آماده همکاری است."
رئیس مرکز تحقیقات استراتژیک در این دیدار یادآورشد:"واقع بینانه نیست اینطور القا شود که یافتن راه حل برای برنامه هسته ای ایران فقط از طریق قطعنامه های شورای امنیت متصور است. باید واقعیتهای موجود در برنامه هسته ای ایران را لحاظ نمود، هدف قانونی و قابل قبولی تعیین و از طریق مذاکره سالم در جهت دسترسی به آن اقدام نمود.
 
لازم بذکراست که دکتر روحانی سه شنبه گذشته به آلمان سفر کرده بود و پس از دیدار با وزیرخارجه این کشور امشب چهارشنبه وارد تهران خواهد شد.